Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny
Spontaniczna cześć oddawana pokornemu braciszkowi sprawiła, że biskup Rzymu Sykstus V polecił gwardianowi upitrasić z miejsca sprawozdanie o życiu oraz czynach Feliksa; niezwykle prędko zebrano wszystkie niezbędne dokumenty oraz do listopada proces informacyjny w Rzymie został zakończony, jednak śmierć papieża spowodowała uwięzienie prac ponad procesem beatyfikacyjnym.
Kiedy od chwili tego momentu zauważono wonny olejek wydobywający się z trumny br. Feliksa, olejek mający właściwości lecznicze, dokonano ekshumacji ciała oraz znaleziono je przyzwoicie zachowane. nietknięty Rzym ponownie domagał się wyniesienia go na ołtarze.
Kapucyni jednak powoli prowadzili sprawę jego beatyfikacji oraz nie wcześniej 1 października 1625 biskup Rzymu Urban VIII ogłosił Feliksa błogosławionym. prawie stulecie później, 22 maja 1712 biskup Rzymu Klemens XII kanonizował go – pierwszego spośród kapucynów, wyznaczając dzień 18 maja w kierunku jego czci.
W dniu 27 sierpnia 1631 mięso św. Feliksa przeniesiono z kościoła św. Mikołaja do nowego kościoła Niepokalanego Poczęcia, dokąd znajduje się do dziś. religia św. Feliksa szerzył się prędko we Włoszech oraz innych krajach Europy.
Polska czciła tego świętego zakonnika ogłaszając go oficjalnie patronem dzieci. W Warszawie dzień 18 maja obchodzono jako dzień Dziecka. Tego dnia rodzice przyprowadzali swoje przychówek do kościoła kapucyńskiego, iżby namaszczono je cudownym „olejkiem św. Feliksa”.