Dzieciństwo i młodość
Urodził się jak trzecie zbyt to członek rodu w rodzinie Santy i Santa Porri w miejscowości Cantalice we Włoszech w Dolinie Rieti (wg niektórych mniej prawdopodobnych źródeł - w San Liberato).
Miał trzech braci: Błażeja, Karola i Piotra Marię oraz jedną siostrę o imieniu Potenza. Jego rodzice co do jednego z dziećmi tworzyli prostą, pobożną, pracowitą rodzinę chłopską.
Feliks od wczesnego dzieciństwa był mędrzec wykonywania prac gospodarskich w stosunku do zwierzętach (pasł bydło) i w polu. Nie proch wykształcenia, wbrew to jego naturalna niewinność i miękkie serce zjednała mu powodzenie i szacunek między rówieśników. w żadnym razie nie uczył się zapisywać ani czytać. wbrew to odpowiednio znał historie biblijne i żywoty świętych, ponieważ prosił innych, żeby mu je czytali. dość wcześnie dały się zwrócić uwagę jego zdolności organizacyjne i głęboka pobożność.
Jak głosi legenda, Feliks od najmłodszych lat lubił w toku pracy produkować krzyże z patyków albo rzeźbić je w korze, modlić się przed nimi, rozważając cierpienia Jezusa, i zaaplikować je innym. ów tryb praktykował do końca swego życia.
W wieku 12 lat podjął służbę przy dziedzica reputacja Tuliusza Picchi w Citta Ducale. na początku polecono mu paść bydło, i po kilku latach podjął ciężką pracę w polu.
Feliks lubił przebywać w samotności. Stronił od zbędnych rozmów. furt wszak odpowiadał z życzliwością, jak był o szczyptę zapytany. Jego postępowanie był podległy wewnętrznym potrzebom duszy. Ze swego małego pokoju na poddaszu uczynił pustelnię, iżby oddawać się modlitwie. W dniach postów, których przestrzegał ogromnie rygorystycznie, prymarny dary nieba spożywał nie na początku po zachodzie słońca. Niedziele i święta poświęcał Bogu. Przystępował w takim razie do spowiedzi i Komunii św. z wielką gorliwością uczestniczył we Mszy św. Źródła biograficzne wspominają o ekstazach w toku Mszy św. Jest w nich także sugestia o darze bilokacji: widziano Feliksa zbyt jednym zamachem w dwóch miejscach – w kościele i w pracy na polu. do ulubionych lektur, które na jego prośbę czytali mu ludzie posiadający tę umiejętność, dołączyły się żywoty świętych pustelników i ojców pustyni. na bazie ich biografii ukształtowało się w zanim pragnienie poświęcenia życia Bogu.
Na swej drodze poznał nową rodzinę zakonną – Braci Mniejszych Kapucynów – którą papież zatwierdził w 1525 r. Zachwyciło go kapucyńskie ubóstwo, uległość i prostota. Nie odpowiedział wszak w tej chwili na powołanie, rodzące się w jego sercu. nie na początku pewne wydarzenie, w którym dostrzegł Bożą interwencję, wpłynęło na jego decyzję.
W 1543 roku, jak jak 28-letni pan pracował przy dziedzica, poproszono go, by pomógł zaprząc dwójka młode woły, które jeszcze w żadnym razie nie ciągnęły pługa. jak nadszedł dziedzic, ubrany w jaskrawo ubarwione szaty, woły przestraszyły się. Zerwały się do ucieczki, przewróciły Feliksa i przeciągnęły po zanim lemiesz pługa. Wszystkim obserwującym to zdarzenie wydawało się, że taki zdarzenie to pewna śmierć. Kiedy wszak Feliks podniósł się, zobaczył, że proch jedynie porozrywane szaty, zawołał: „Litości! Łaski! Litości, Panie! współcześnie wiem, czego żądasz ode mnie: pójdę zbyt Tobą!” Poprosił o zwolnienie ze służby, i zarobione szmalec rozdał ubogim. jak spytano go, dlaczego ani grosza nie podarował braciom, rzekł: „Chrystusowa rada jest taka; chciałbym we wszystkim odkrywać się Mu posłusznym”.